Alweer een omschrijving?

Een minuut of je leven

Door EDIT op vrijdag 17 april 2015 15:00 - Reacties (37)
Categorie: Schrijfsels, Views: 6.482

Geachte fietser,

Was het dat nu echt waard? Was die ene minuut niet te hoeven wachten echt uw leven waard?
Een minuut gewonnen of uw leven verloren. U ging voor de eerste optie, maar het werd bijna de laatste.
Wacht, u weet niet waar ik het over heb.
U kent mij niet, maar ik ken u wel. Eng, is het niet? Ik heb u zelfs van heel dichtbij meegemaakt. Het scheelde maar een seconde. Ik zal het u vertellen.

Ik zag hoe u aan kwam fietsen over de dijk. Ondanks alle waarschuwingen was u vastbesloten om dat te blijven doen. Gefocust op uw doel. Lichaamstaal verraadt al een heleboel. Aan uw houding zag ik uw vastberadenheid. U had uw keuze gemaakt. Geen minuut hoeven wachten, dat was uw doel. De kans om daarbij het leven te laten was slechts een bijkomstigheid.
Had ik uw vastbeslotenheid niet opgemerkt, dan zou deze keuze u het leven hebben gekost. U zou op dit moment niet meer onder ons zijn. U schatte het risico verkeerd in, maar u had deze keer geluk. U komt vanavond na het werk gewoon weer thuis, waar uw levensgezel en kinderen op u wachten.
Bijna had u hen nooit meer gezien. Nooit zou u meer een biertje met vrienden kunnen drinken of met de kinderen naar de speeltuin kunnen gaan. Een prachtige zonsopgang of zonsondergang; u zou deze niet meer meemaken.
Een trein kan niet uitwijken. Ik weet niet in hoeverre u dat besefte toen u de keuze maakte om tussen de al gesloten spoorbomen door te zigzaggen. Het enige wat ik als machinist van een trein op dat moment kan doen is remmen. En toeteren. En wachten op de klap. In uw geval kwam die niet. Net niet. Het scheelde nog geen seconde.
Had ik uw vastbeslotenheid om door te fietsen niet opgemerkt, dan was ik niet gaan remmen voordat u überhaupt tussen de spoorbomen door fietste. Had ik uw vastbeslotenheid niet opgemerkt, dan was die ene seconde die nu uw leven redde er niet geweest.

Ik wil u daarom nogmaals vragen: Was het u dat nu echt waard? Was die ene minuut niet te hoeven wachten echt uw leven waard?
En mag ik u nog iets vragen? Gewoon iets over fatsoen. Zou u de volgende keer dat u deze keuze opnieuw maakt, de consequenties van uw keuze willen accepteren en geen middelvinger willen opsteken?

Dank u wel.

Een treinmachinist

"Verbaas u niet, maar verwonder u slechts!"

Door EDIT op zaterdag 27 april 2013 11:35 - Reacties (6)
Categorie: Schrijfsels, Views: 6.540

De locomotief lijkt wel te leven. Grommend en grauwend komt het beest met een enkel commando tot leven. Zuchtend en steunend zet de trein zich langzaam in beweging. Nog even houdt de leerlingmachinist de machine in, om daarna de volle kracht te benutten en snelheid te maken. De reis is weer begonnen.
Een donkere avond, nee, een zwarte nacht. Regen klettert; de ruitenwissers trekken ononderbroken hun baan van A naar B en weer terug. In het licht van de koplampen glinstert het spoor verraderlijk. In het duister zijn enkel de seinen op grote afstand zichtbaar. Langzaam, maar steeds sneller komen ze dichterbij om daarna voorbij te schieten. Enkel het licht van een afgelegen boerderij verbreekt de cadans van de duisternis.
Toch is deze duisternis van korte duur. In de verte worden de lichten van een stad alweer zichtbaar. Een klein stukje nog. Slechts een brug scheidt de trein nog van van een volgend station. Losjes ligt de hand van de leerling bij de remhendel.
Plotseling grijpt hij de hendel stevig vast. Een gevoel. Slechts een gevoel. Een gevoel van onbehagen. Er klopt iets niet.
De mentormachinist knikt goedkeurend. Ook hij heeft het gemerkt, maar ook voor hem is het slechts een gevoel. De ogen van beide mensen glijden over de vele instrumenten op het dashboard. Nee, alles is in orde daar. Dan buiten.
Twee paar ogen turen de nacht in. De seinen zijn groen, de wissels liggen goed. Steeds verder vooruit kijken de ogen. Het helverlichte station geeft een lege aanblik. Slechts enkele reizigers durven het nog aan om met dit weer te gaan reizen.
Jankend slaan de remmen aan. De trein sist en verminderd vaart, tot hij uiteindelijk stil staat langs het perron. Toch is daar nog altijd dat gevoel van onbehagen. Nog een extra controle. Niets.
Een schel gefluit kondigt het vertrek alweer aan. Opnieuw gromt de locomotief en danst op de rails terwijl de trein zich weer in beweging zet.
Wacht. Helemaal aan het eind van het perron. Een eenzaam figuur. Grauw en grijs. Een koffertje staat naast hem. Roerloos. Opnieuw grijpt de rechterhand van de leerling naar de remhendel.
Nog altijd onbeweeglijk staat de figuur aan de rand van het perron. Het geluid van de tyfoon verstoort ruw de nacht. Langzaam draait de figuur zich naar de trein toe.
Met één hand probeert hij nog zijn gulp dicht te ritsen, terwijl hij met de andere hand naar de trein zwaait. Ondanks de regen wordt dicht bij de man een grote plas zichtbaar. Pure opluchting en blijdschap stralen van het gezicht van de man als de trein voorbij rijdt.
De leerling wisselt een blik met zijn mentor, terwijl zijn hand nu weer rustig naast de hendel ligt. De wijze woorden van de meester zullen een gezegde voor deze leerling worden:
"Verbaas u niet, maar verwonder u slechts!"

http://tweakers.net/ext/f/Z5dVmwqsKprZdYgMyNnSreHl/full.jpg