Een minuut of je leven

Door EDIT op vrijdag 17 april 2015 15:00 - Reacties (37)
Categorie: Schrijfsels, Views: 6.482

Geachte fietser,

Was het dat nu echt waard? Was die ene minuut niet te hoeven wachten echt uw leven waard?
Een minuut gewonnen of uw leven verloren. U ging voor de eerste optie, maar het werd bijna de laatste.
Wacht, u weet niet waar ik het over heb.
U kent mij niet, maar ik ken u wel. Eng, is het niet? Ik heb u zelfs van heel dichtbij meegemaakt. Het scheelde maar een seconde. Ik zal het u vertellen.

Ik zag hoe u aan kwam fietsen over de dijk. Ondanks alle waarschuwingen was u vastbesloten om dat te blijven doen. Gefocust op uw doel. Lichaamstaal verraadt al een heleboel. Aan uw houding zag ik uw vastberadenheid. U had uw keuze gemaakt. Geen minuut hoeven wachten, dat was uw doel. De kans om daarbij het leven te laten was slechts een bijkomstigheid.
Had ik uw vastbeslotenheid niet opgemerkt, dan zou deze keuze u het leven hebben gekost. U zou op dit moment niet meer onder ons zijn. U schatte het risico verkeerd in, maar u had deze keer geluk. U komt vanavond na het werk gewoon weer thuis, waar uw levensgezel en kinderen op u wachten.
Bijna had u hen nooit meer gezien. Nooit zou u meer een biertje met vrienden kunnen drinken of met de kinderen naar de speeltuin kunnen gaan. Een prachtige zonsopgang of zonsondergang; u zou deze niet meer meemaken.
Een trein kan niet uitwijken. Ik weet niet in hoeverre u dat besefte toen u de keuze maakte om tussen de al gesloten spoorbomen door te zigzaggen. Het enige wat ik als machinist van een trein op dat moment kan doen is remmen. En toeteren. En wachten op de klap. In uw geval kwam die niet. Net niet. Het scheelde nog geen seconde.
Had ik uw vastbeslotenheid om door te fietsen niet opgemerkt, dan was ik niet gaan remmen voordat u Łberhaupt tussen de spoorbomen door fietste. Had ik uw vastbeslotenheid niet opgemerkt, dan was die ene seconde die nu uw leven redde er niet geweest.

Ik wil u daarom nogmaals vragen: Was het u dat nu echt waard? Was die ene minuut niet te hoeven wachten echt uw leven waard?
En mag ik u nog iets vragen? Gewoon iets over fatsoen. Zou u de volgende keer dat u deze keuze opnieuw maakt, de consequenties van uw keuze willen accepteren en geen middelvinger willen opsteken?

Dank u wel.

Een treinmachinist