"Verbaas u niet, maar verwonder u slechts!"

Door EDIT op zaterdag 27 april 2013 11:35 - Reacties (6)
Categorie: Schrijfsels, Views: 3.868

De locomotief lijkt wel te leven. Grommend en grauwend komt het beest met een enkel commando tot leven. Zuchtend en steunend zet de trein zich langzaam in beweging. Nog even houdt de leerlingmachinist de machine in, om daarna de volle kracht te benutten en snelheid te maken. De reis is weer begonnen.
Een donkere avond, nee, een zwarte nacht. Regen klettert; de ruitenwissers trekken ononderbroken hun baan van A naar B en weer terug. In het licht van de koplampen glinstert het spoor verraderlijk. In het duister zijn enkel de seinen op grote afstand zichtbaar. Langzaam, maar steeds sneller komen ze dichterbij om daarna voorbij te schieten. Enkel het licht van een afgelegen boerderij verbreekt de cadans van de duisternis.
Toch is deze duisternis van korte duur. In de verte worden de lichten van een stad alweer zichtbaar. Een klein stukje nog. Slechts een brug scheidt de trein nog van van een volgend station. Losjes ligt de hand van de leerling bij de remhendel.
Plotseling grijpt hij de hendel stevig vast. Een gevoel. Slechts een gevoel. Een gevoel van onbehagen. Er klopt iets niet.
De mentormachinist knikt goedkeurend. Ook hij heeft het gemerkt, maar ook voor hem is het slechts een gevoel. De ogen van beide mensen glijden over de vele instrumenten op het dashboard. Nee, alles is in orde daar. Dan buiten.
Twee paar ogen turen de nacht in. De seinen zijn groen, de wissels liggen goed. Steeds verder vooruit kijken de ogen. Het helverlichte station geeft een lege aanblik. Slechts enkele reizigers durven het nog aan om met dit weer te gaan reizen.
Jankend slaan de remmen aan. De trein sist en verminderd vaart, tot hij uiteindelijk stil staat langs het perron. Toch is daar nog altijd dat gevoel van onbehagen. Nog een extra controle. Niets.
Een schel gefluit kondigt het vertrek alweer aan. Opnieuw gromt de locomotief en danst op de rails terwijl de trein zich weer in beweging zet.
Wacht. Helemaal aan het eind van het perron. Een eenzaam figuur. Grauw en grijs. Een koffertje staat naast hem. Roerloos. Opnieuw grijpt de rechterhand van de leerling naar de remhendel.
Nog altijd onbeweeglijk staat de figuur aan de rand van het perron. Het geluid van de tyfoon verstoort ruw de nacht. Langzaam draait de figuur zich naar de trein toe.
Met één hand probeert hij nog zijn gulp dicht te ritsen, terwijl hij met de andere hand naar de trein zwaait. Ondanks de regen wordt dicht bij de man een grote plas zichtbaar. Pure opluchting en blijdschap stralen van het gezicht van de man als de trein voorbij rijdt.
De leerling wisselt een blik met zijn mentor, terwijl zijn hand nu weer rustig naast de hendel ligt. De wijze woorden van de meester zullen een gezegde voor deze leerling worden:
"Verbaas u niet, maar verwonder u slechts!"

http://tweakers.net/ext/f/Z5dVmwqsKprZdYgMyNnSreHl/full.jpg

Reacties


Door Tweakers user Harrstein, zaterdag 27 april 2013 11:58

oh lol.

best wel nice verhaaltje btw

Door Tweakers user W.Zijlstra., zondag 28 april 2013 16:59

Gaaf, schrijf een boek :) Gebeurt me zelden dat ik zo kan inleven in een kort verhaaltje.

Door Tweakers user EDIT, zondag 28 april 2013 20:02

Bedankt :)
Een boek zit er nog niet echt in: veel verder dan een wat langer verhaal ben ik nog niet gekomen, maar wie weet - ooit :)

Door Tweakers user _eXistenZ_, zondag 28 april 2013 20:15

Is het niet "Ergert u niet, verwondert u slechts"?

Door Tweakers user i-chat, maandag 29 april 2013 00:02

_eXistenZ_ schreef op zondag 28 april 2013 @ 20:15:
Is het niet "Ergert u niet, verwondert u slechts"?
idd, maar ach, het was een bizar stukje tekst, 'je zult het maar meemaken'

Door Tweakers user EDIT, maandag 29 april 2013 08:56

_eXistenZ_ schreef op zondag 28 april 2013 @ 20:15:
Is het niet "Ergert u niet, verwondert u slechts"?
Het origineel is inderdaad "Erger u niet, verwondert u slechts". Maar dat is dan ook niet wat ik hier bedoelde ;)

Reageren is niet meer mogelijk